Storythai

เหนือฟ้า ยังมีฟ้า

ภควลัย

"เมื่อวันประชุมประจำเดือน คุณจรรยาฟ้องพ่อว่า นันทนาชอบลาหยุดงานบ่อย ๆ อ้างว่า ญาติเจ็บญาติตาย ทำงานไม่เรียบร้อย บรรจุยาลงกล่องแล้ว ไม่เก็บกล่องเข้าที่ วางเกลื่อนเต็มห้อง ว่าทีเก็บที หน้างออยู่เรื่อย เดี๋ยวซิ อย่าเพิ่งพูด กรุณาฟังพ่อพูดให้จบก่อน" คุณสุรพงษ์ ยกมือขึ้นห้าม เมื่อเห็นคุณอ้อมทำท่าอยากพูดเต็มแก่

"วันรุ่งขึ้น พ่อเรียกนันทนาเข้าพบ เขาว่าไงรู้ไหม เขาร้องไห้แล้วสารภาพกับพ่อว่า เขารู้ว่า เขาทำอย่างนี้ มันผิดเต็มประตู เขาเสียใจที่เขาต้องทำอย่างนี้ และ ถ้าพ่อจะเลิกจ้างเขา เขาก็ไม่โกรธพ่อ แต่ที่เขาทำอย่างนี้ เพราะ เขาไม่มีทางออกที่ดีกว่านี้ เขาทำอย่างนี้ เพราะ ต้องการแกล้งคุณจรรยา ให้ปวดหัวเล่น ว่างั้นเถอะ เหตุที่ต้องการอย่างนั้น ก็เพราะว่า วันหนึ่ง ในขณะที่กำลังทำงานเพลิน ๆ อยู่นั้น เขาก็ตั้งใจว่า เมื่อทำเสร็จแล้ว จะต้องเก็บกล่องให้เข้าที่เรียบร้อย และ ทุกวันก่อนหน้านั้น เขาก็เก็บกล่องเข้าที่เป็นประจำอยู่แล้ว แต่ว่าในขณะนั้นยังทำไม่เสร็จ กล่องจึงวางเกลื่อนอยู่ คุณจรรยา เข้ามาพอดี และด่าว่าเขาแรง ๆ หาว่าเขาเป็นลาวกาวสกปรก ทำที่ไหนแหมะที่นั่น ที่บ้านคงจะรกยังกะรังหมาล่ะซี พ่อแม่ไม่ได้อบรมสั่งสอนมั่งหรือไง ว่าทำเสร็จแล้วให้เก็บเป็นที่เป็นทาง ครั้นเขาชี้แจงให้ฟังว่า เขายังทำไม่เสร็จ ทำเสร็จแล้ว เขาก็เก็บทุกวัน ถ้าไม่เชื่อให้ถามดวงพร เพื่อนร่วมงานดูก็ได้ คุณจรรยากลับว่า ไม่ต้องมาเถียง เขารู้สันดานอีพวกลาวดีว่าขี้เกียจ สันหลังยาวสกปรก พวกเดียวกันก็ต้องเข้าข้างกัน แล้วแกก็สบัดหน้าเดินจากไป

เขาก็แค้นใจที่ผู้ดีทำหยาบคาย และ ไม่ยอมฟังเหตุผล ดูถูกเหยียดย่ำคนจน แม้แต่พ่อแม่ที่เขาเคารพบูชาก็เอามาว่า เขาไม่รู้จะทำอย่างไรกับคุณจรรยาได้ ก้เลยหยุดงานแกล้งแก เพราะรู้ว่า คุณจรรยาเป็นคนขยัน เมื่อคนงานทำงานไม่ทัน แกก็ต้องเข้ามาช่วยทำ ปล่อยให้เหนื่อยเสียบ้าง เผื่อบางทีจะเห็นใจคนที่ต้องหากิน ด้วยหยาดเหงื่อแรงงานบ้าง แต่มันไม่เป็นอย่างงั้น คุณจรรยายิ่งเกลียดและด่าเขาหนักขึ้น เขาก็เลยแกล้งแกทุกรูปแบบ พ่อก็เลยบอกเขาไปว่า เขาหาทางออกไม่ถูกทาง เด็กคนนี้ทำงานดี แต่ "เสีย" ไม่เป็น และ "ออก" ไม่ถูกทาง ซึ่งถ้ามีเจ้านายที่ฟัง "ความ" ข้างเดียว ก็คงจะถูกออกจากงานไปแล้ว ส่วนคุณจรรยา ก็เป็นคนที่เอาใจใส่การงานดี แต่ "ปากเสีย" ซึ่งเป็นเหตุทำให้ "งานเสีย" ตามไปด้วย

พ่อจึงเรียกสองคนเข้าไปพร้อมกัน และ ชี้แจงเหตุผลให้เขาสองคนแก้ "เหตุ" ที่ "เสีย" ของแต่ละคน เมื่อเหตุดีแล้ว ผลก็จะตามออกมาดี เพื่อความเจริญก้าวหน้าของห้างเป็นส่วนรวม ดูเขาก้เข้าใจกันดี ต่อหน้าผมนะ ส่วนลับหลัง คุณจรรยา จะไปด่าพ่อว่า พ่อท่าจะไปหลงรักนันทนา จึงดูเข้าข้างกันเหลือเกิน จนคุณนายชะม้อยร้อนใจ ต้องแบก "สินบน" มาให้แม่ เพื่อมา "บีบ" พ่ออีกทีละมัง แต่บอกเสียก่อนนะว่า ไม่ได้ผลหรอก พ่อละเกลียดนัก ไอ้เรื่องด่าถึงพ่อถึงแม่นี่นะ เราไม่ดีก็ว่าตัวเราซี พ่อแม่ไม่รู้ไม่เห็นด้วย ไปด่าท่านทำไม ความจริงน่ะ ผู้บังคับบัญชา ก็มีสิทธิ์จะว่ากล่าวตักเตือนผู้ใต้บังคับบัญชาได้ แต่ก็ต้องไม่หลับตาว่าปาว ๆ ข้อเท็จจริง ไม่ฟังกันบ้าง ดุว่าก็เสมอพี่น้อง ไม่ใช่ขี้ข้า มันก็ไอ้แค่ลูกจ้างเขาเหมือนกัน" คุณสุรพงษ์ ทำเอามือกอดอก ปรายหางตามาที่คุณอ้อม

"แหม พ่อละก็ แม่ ..ไม่บังอาจ.. ไปก้าวก่ายงานของพ่อหรอก คุณนายชะม้อย แกมาพูดให้แม่ฟัง แม่ก็มาพูดต่อเท่านั้น" คุณอ้อมกล่าวยิ้ม ๆ หลบตาสามี

"พ่อน่ะรักแม่ ยกย่องให้แม่เป็นใหญ่ในบ้าน แต่ที่โรงงานน่ะ พ่อขอเถอะ แม่ต้องให้เกียรติพ่อบ้างนะ" คุณสุรพงษ์ ลุกจากเก้าอี้เดินมาโอบไหล่ภรรยา

"เจ้าค่ะ ว่าแต่ว่า ยายนันทนานี่น่ะอายุเท่าไหร่ และสวยมากไหม" คุณอ้อม เอียงคอดูหน้าสามีเพื่อจับพิรุธ

"นั่นไง ผู้หญิงละก็อดหูเบาขี้หึงไม่ได้สักคน พ่อบอกแล้วไงว่า พ่อเป็นสมภารที่ไม่ชอบกินไก่วัดตัวเอง แต่ถ้าวัดคนอื่นว่าไม่ได้เหมือนกันนา พ่อมีเงินซื้อจ้ะ จะครั้งละห้าร้อย พันนึง สองพัน สามพัน ห้าพัน สวยหยาดเยิ้มขนาดไหน พ่อก็มีเงินซื้อได้ ทำไมพ่อถึงจะต้องไปกินไก่วัดตัวเอง ให้เสียการปกครอง ให้เสียน้ำใจลูกเมีย ไหนว่ารักผัว ไว้ใจผัวเสมอ ทำไมวันนี้ เจอคุณนายชะม้อย ฟังแกเสี้ยมเขาให้เราชนกัน คำพูดแม่ชักจะเปลี่ยนไปนะ หูแม้ถ้าจะพึ่งยกที่หนึ่งเราแพ้ ยกที่สองเราก็สู้เขาใหม่เน้อ โถ แม่คุณ ไม่เชื่อพี่แล้วจะไปเชื่อใครเล่าจ๊ะ เชื่อเถอะที่รัก พี่น่ะมันดีแปดอย่าง เสียอย่างเดียว ทูนหัว สบายใจได้นะจ๊ะ ที่รัก" ว่าแล้วก็กอดเอาดื้อ ๆ คุณอ้อมเอนหลังพิงอกสามี แล้วอ้อนว่า

"พี่ที่รัก เมื่ออ้อมไปบ้านคุณนายนงนุชมา แกมีต่างหูรูปหัวใจข้างละกะรัตล่ะ น้ำ ๙๘ ไม่มีตำหนิเลย แกขายแสนห้าเท่านั้น เป็นเพชรเนเธอร์แลนด์หลบภาษีถู๊กถูก ความจริงเพชรตอนนี้น่ะ กะรัตละแสนสองถึงแสนห้าเชียวนะ คนขายเขาร้อนเงิน นะคะ ซึ้อให้เมียหน่อยนะคะ หูเมียจะได้หนักหน่อย ตามที่ผัวแนะนำไงคะ นะคะคนดี คนดี"

"นี่แหละลูก เหนือฟ้ายังมีฟ้า ขนานแท้และดั้งเดิมละ แม่เขาหลอกให้พ่อฟุ้งจนลอยขึ้นไปถึงฟ้า แล้วล้วงกระเป๋าพ่อเชียว ไอ้เรากำลังอารมณ์ดี ๆ ก็เลยต้องจ่ายด้วยความฉลาด ให้คนบอกว่า ตัวเองโง่เสียหน่อย"

"จ่ายเดี๋ยวนี้เลยนะพ่อ เดี๋ยวใครแย่งซื้อไปก่อน"

"ครับผม เพื่อเมีย เพื่อลูก ทำไมจะไม่ได้เล่าจ๊ะ แต่อย่าบ่อยนักนะที่รัก พ่อไม่ชอบเซ่อบ่อย ๆ เฮ้อ เหนือฟ้า ยังมีฟ้า กูหนอกู ต้องจ่ายเงินสดเอ๊าะเอ๊าะเลย"

แล้วทั้งสามพ่อแม่ลูก ก็กอดเอวกันกลม ยิ้มให้แก่กันด้วยซี แต่ยิ้มของคุณสุรพงษ์ มันหวานปนเฝื่อน ๆ ยังไงชอบกล..

********