katoo
เหนือฟ้ายังมีฟ้า
ภควลัย
"ผมมีปัญหาเรื่องการเบิกค่าพาหนะรับรอง ทางฝ่ายบัญชีไม่ใคร่ยอมจ่ายเลย ตรวจแล้วตรวจอีกอยู่นั่นแหละ บางครั้งก็ตัดของผมไปดื้อ ๆ ทั้ง ๆ ที่ผมมีใบเสร็จรับเงิน" คุณพินิจโวยต่อ
"อันนี้ ถ้าจะถือเป็นความผิดละก็ มันก็เป็นความผิดของผมเอง เพราะ ผมได้สั่งเขาไว้ให้ทำอย่างนั้น ผมเป็นพ่อค้านะคุณ เป็นนักลงทุน ถ้าได้ไม่คุ้มเสีย ผมก้ไม่ทำ ยิ่งถ้าเสียโดยไม่สมควรจะเสียละก็ ผมยิ่งไม่ทำใหญ่ ตามระเบียบห้างก็ได้กำหนดไว้แล้วนี้ ว่าขายเท่าไร เบิกได้ไม่เกินเท่าไร รายจ่ายอย่างไหน จึงจะเบิกได้ อย่างไหนเบิกไม่ได้ อย่างไหนเบิกได้อย่างสูง ไม่เกินร้อยละเท่าใดต่อยอดขาย แต่ว่า อันนี้ก็ไม่ใช่กฏตายตัว ลูกค้ารายไหนมีความจำเป็นเพียงใด คุณก็ส่งเรื่องมาให้ผมพิจารณาเป็นราย ๆ ไป ลูกค้ารายไหน ซึ่งคาดว่าจะเป็นลูกค้าใหญ่ที่ดีต่อ ๆ ไป ในอนาคต บอกผมซิ ผมจะส่งแผนกประชาสัมพันธ์ไปช่วย ผมกล้าลงทุนเหมือนกัน ถ้าผมเห็นว่า คุ้มกับทุนและแรงงานที่ลงไป ซึ่งอย่างน้อย ก็ไม่ควรต่ำกว่าดอกเบี้ยเงินฝากประจำ ที่ผมได้รับอยู่แล้ว ผมค่อนข้างจะละเอียดในการใช้เงินสักหน่อย แต่ก็ขอให้เห็นใจ เพราะ ผมเป็นพ่อค้า รายได้หักรายจ่ายก็คือ กำไร กำไรทำให้ห้างอยู่ได้ คุณทุกคน คนงาน ผมและผู้ถือหุ้นอยู่ได้ คุณจะเห็นว่า การที่คุณทำให้ห้างได้กำไรนั้น ก็จะส่งผลตอบแทนแก่คุณด้วย เมื่อสิ้นปีมีกำไรมาก ผมก็จ่ายโบนัสให้ทุกคนมาก ถ้าปีไหนได้กำไรน้อย โบนัสทุกคนก็น้อย ยิ่งคุณพินิจแล้ว ยิ่งไม่ต้องห่วง ขายมาก คุณก็ได้เปอร์เซนต์มากอยู่แล้ว เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ นี่ขอให้ผมก็แล้วกัน"
"ครับ ถ้าเป็นระเบียบของห้าง ผมก็ไม่คัดค้าน แต่ผมขอให้มีความเสมอภาคกันก็แล้วกัน ไม่ใช่คนโน้นเบิกได้ คนนี้เบิกไม่ได้" คุณพินิจยังไม่หายข้องใจ
"คุณพินิจ ทุกคนที่ทำงานที่นี่ ไม่มีใครเป็นญาติพี่น้องผมนะ ผมไม่ได้รักใครมากกว่าใคร พูดจริงจริง ผมไม่ได้รักใครเลยสักคน ผมมีแต่ความเมตตากรุณา เอื้อเฟื้อ เผื่อแผ่ เท่าที่กำลังเงินและระเบียบของที่นี่จะให้ได้ ถึงคุณไม่ใช่ญาติ อย่างคุณพินิจนี้ ก็ทำงานกับผมมาแปดปีแล้ว คนอื่น ๆ ก็เหมือนกัน เราเหมือนลงเรือลำเดียวกันแล้ว ใจผมน่ะอาจจะชอบใจคนที่ทำงานขยันขันแข็งมากกว่าคนที่ทำงาน เช้าชามเย็นชาม แต่เรื่องระเบียบแล้ว ต้องเหมือนกันหมดทุกคน ผมอยู่กับคนงานตั้งเกือบสองร้อยคน ถ้าผมลำเอียง ผมก็เป็นผู้ใหญ่ไม่ได้ เรื่องขึ้นเงินเดือนก็เหมือนกัน มันก็ตามผลงานของทุกคน ใครจะมาประจบว่าผมหล่อ ผมก็รู้ตัวว่า ผมไม่ได้หล่อ ลงพุงแล้ว อายุสี่สิบหกแล้ว จะหล่อได้ยังไง และ ผมก็เป็นสมภารไม่กินไก่วัด คนงานผู้หญิง ผมก็ไม่เคยไปยุ่งกับใครในทางชู้สาว ยิ่งผู้ชายละก็ ยิ่งแล้วใหญ่ เพราะ ผมไม่ใช่คนชอบสองเพศ ฉะนั้น เรื่องลำเอียงนี้ ผมคิดว่าผมไม่แน่ ๆ เลย เอาละใครมีปัญหาอะไรอีกบ้างไหมครับ" คุณสุรพงษ์ ถามต่อหลังจากไขข้อข้องใจแล้ว ปรากฏว่า ทุกคนพากันเงียบ เมื่อได้มองดูจนทั่วแล้วก็ไม่มีใครมีปัญหา คุณสุรพงษ์ จึงกล่าวปิดการประชุมว่า
"เอาล่ะ เป็นอันว่า ทุกคนไม่มีปัญหา แต่ผมมีปัญหานะ คือว่า เมื่อผมสั่งให้คุณทำ คุณรับปากแล้วกลับไม่ทำ ทำให้เกิดผลเสียหายขึ้นมาแก่ห้าง อันนี้ ผมต้องขออนุญาติโกรธนะ ถ้าผมไม่สั่งแล้วคุณไม่ทำ ผมไม่ว่า แต่ถ้าผมสั่งแล้ว คุณไม่ทำหรือทำไม่ตรงกับผมสั่ง ภายหลังเกิดเสียหายขึ้นมา เงินเดือนคุณไม่ขึ้น ผมก็ต้องขอให้คุณพิจารณาตัวเองเสียก่อนนะ ที่จะมาโกรธผมนะ เอาละผมคิดว่าเราทุกคนก็โต ๆ ด้วยกันแล้ว คงจะไม่เกิดเหตุการณ์อย่างที่ผมกลัวขึ้น ขอให้ทุกคนได้โบนัสแยะ ๆ นะปีนี้"
*******
